Anlarmış

Tabureyi koyarak tülleri, perdeleri

Taktığında anlarmış, eş eşin kıymetini.

Her sabah sobasını titreyerek elleri

Yaktığında anlarmış, eş eşin kıymetini.

Bu çağda boşanmalar adet midir, moda mı,

Hele ki aldatmalar, bulandırır midemi,

Kiremitlerin uçup, kaldığı evin damı

Aktığında anlarmış, eş eşin kıymetini.

Birlikte yaşadığı acı tatlı yıllara,

Etrafında kendisi gibi kalan dullara,

Alıp götüren, geri getirmeyen yollara

Baktığında anlarmış, eş eşin kıymetini.

Gömlekleri ütülü olmaksızın giyerek,

'Ah ah, şimdi bir sıcak çorba olsa' diyerek,

Sabah- akşam yumurta ve makarna yiyerek

Bıktığında anlarmış, eş eşin kıymetini.

Eşi ölen bir insan hapı yutmakta hapı,

Anne evin direği, baba kapıdır kapı,

Bağında çalışırken kazma- küreğin sapı

Çıktığında anlarmış, eş eşin kıymetini.

Kar rengine boyarken saçının tellerini,

Hiçbir kimse görmezden gelerek hallerini,

Sevip- güvendikleri, düş ve hayallerini

Yıktığında anlarmış, eş eşin kıymetini.

Sıradan bir gün olur, bayram ile düğünü,

Üçten ikiye düşer, kimsesizken öğünü,

İğneler bata bata, yırtığı- söküğünü

Diktiğinde anlarmış, eş eşin kıymetini.

Yanık Ozan, haliyle eli gitmez işe de,

Hayatı alt- üst olur, kalmaz haz da, neşe de,

Yalnızlığın hüznüyle, boynunu bir köşede

Büktüğünde anlarmış, eş eşin kıymetini.

Mart 2021 Sakarya

Muhammet AVCI