Yücel

Zengin çocuğuydu,şımarıktı,asiydi,ailesiyle sorunları vardı,özellikle dedesinin ölmesi için dua eder,ondan kalan mirasla otel alacağına ve kimsenin emri altında çalışmayacağına söz verirdi.

Bazen öyle şartlar olur ki sizi bir takım kararlar almaya mecbur kılar,işten çıkarılma gibi.Biz müslümanlar duygusal insanlarız ve bazen bizi duygularımız yönetir;kimsenin kalbi kırılmasın,kimse ekmeğinden olmasın gibi.Gün gelir sabrınız tükenir ve duygularınız  da sessiz kalır.

Kendisine defalarca uyarılar yapmamıza rağmen hiçbirine  kulak asmadı ve devamlı:

"İstiyorsan git şikayet et,"diyerek hem tahrik etti hem de tehdit.Yetişkindi ama bazen çocuktan daha çocuk olurdu,alıngandı.Aşçıbaşı,babasının yakın arkadaşıydı,"nasıl olsa bana bir şey olmaz",diyerek hareket etti aylardır.Mesleki bilgisinden ve efendiliğinden ziyade, sorumsuzluğu ve gevezeliğiyle ön plandaydı,işten kaytarması ve işe geç gelmeleriyle  meşhurdu.

Peki o zaman,mademki çalışmaya ihtiyacın yok neden çalışıyorsun?

Mademki niyetin yok bu mesleği öğrenmene neden zorluk çıkartıyorsun?

Mademki baban aşçıbaşı neden onun yanında çalışıp babana yardım etmiyorsun? 

Ona bir şey söylediğimde "asistanı geziyorsa ben de gezerim, burada bir ben çalışmıyorum,"diyerek  aklınca bahaneler bulurdu.

Yücel,bedelin söylenmesi kolay ödenmesi zordur;kimi parasıyla öder kimi yıllarıyla kimi de hayatıyla, sen ise işinle ödedin,zaten izin istiyordun nişanlanmak için,sana ömür boyu mutluluklar  dilerim ancak  kimi özelliklerini içinden söküp çöpe at,iş hayatındaki bazı huylarını evlilik hayatında da devam ettirirsen senin için bedeli daha ağır olur.

Cumhuriyet'in 100.yılı sana hem iş hayatında hem de evlilik hayatında başarılar getirsin,yolun sonsuza kadar açık olsun.