Akşamdan Kalma Sabahlara Yorgun Bakışım

Farkına vardığımda,
Gün kısmıştı ışığını karanlığa
Gözlerimde ki ışık;
Tek noktaydı artık.
Uzanmış manalar gözbebeklerime
Neler anlatıyorlardı neler...
Haniydi artık her soru
Hani?
Hangi taşın altındaydı mutluluk?
Aşklar neden yalnızca nağmelere sığınmıştı?
Saklıydı.
Neydi canımı acıtan,
Gençliğim küsmüş;
Sanki hesap alıyordu bitkin gözlerimden.
Kırılgandı, mahçuptu bakışlarım.
Neydi bu?
Bir ceza?
Bir bedel yada;
Hatalarımın yumağı mıydı
Ellerimi boynuma dolatan!
Ne zaman başlamıştı da;
Duyamamıştım yürek ağrılarımı.
Yüreğimin öfkesi
Gözlerime taşmıştı;
Gözlerim kanıyordu!

Utandım kendimden,
Kırlaşan saçlarımı acıtan ellerimden.
Nasıl da hor kullanmıştım onları,
Nasılda harcamıştım yıllarımı
Kendime acıdım.
Biliyorum;
Birazdan yüzümde ki izlerden
Dizilirdi yanaklarıma
Harcanmış yıllarım
Kopuk kopuk ,boncuk boncuk!
Birazdan içimi titretirdi yalnızlık.
Hakikatin ta kendisi,
Yaşamın tuzlu tadı
Aşındırırdı dudaklarımı!

Gece, şafağa vurduğunda;
Kendimle hesaplaşmalarım,
Kendime isyanım
Kasırgalar gibi yağardı geceme.
Zor geçiyor artık geceler zor...
Her gece zamanlara deli savruluşum
Yoruyor beni!
Üzüyor beni;
Kırık ,kısık,yaşlı umutlara muhtaçlıgım!
Üzüyor ;
Akşamdan kalma sabahlara yorgun bakışım!

Gül Serap
25.04.02007