6 Şubat

Takvimler altı şubatı gösterirken,

Henüz dört saat on yedi dakika yaşanmışken,

Kimi uykusunun derin noktasında

Kimi fabrikada vardiyanın ortasında

Ecel gelip sarılmıştı boğazlara

Henüz kundağa bile sarılmamış

Kimi yeni doğmuş bebekti

Kimi sakalında siyah diye bir tüy kalmamıştı

Bir anda kıyamet kopar gibi kopmuştu deprem

Nice canlar uyanmadan ölümle kucaklaştı

Ne çabuk bitti yarını yaşamak

Binalar yan yatarken caddelere

Kimileri birbirinin üstüne abandı

Çığlıklar uçuştu gökyüzüne

Dağların yüreği titredi

Yeryüzünün karnı yırtıldı

Dizginsiz karanlık hükmün sürerken

Karanlık yok etti o gece zamanı

Binalar enkazlarda kayboldu

Bir dakikalık zaman

Bir yıl olarak yaşandı tan ağarmadan

Ezilmiş vücutlar yan yana uzandı

Daha şafak gelmeden, ölüm geldi

Gün ağarınca anlaşıldı her şey

Kurtulanlar yıkıntılar önünde

Yerlere çökerek ağlıyordu

Bir şey anlatamıyorlardı

Sesleri titreyerek

Sadece “kaybettim, kaybettim” diyebiliyorlardı

6 Şubat asrın felaketi olarak yaşandı

03.03.2023 Konya

Durmuş Ali ÖZBEK

[email protected]