Öksüz Bir Şiirden Sızan...

Ölüm makamında saklı hikâyenin sonu, başlığa atılan bir paraftan çok öte yalnızlığı giyinen şehir nasıl ki kul köle aşka ve işte infilak eden gece sökün eden düşlere mahal vermeden sessizliği kundaklayan bir kafiyeden sızan gözyaşı elbet ihbarı için için ağlayan o meddücezir ki kifayetsiz bir hüviyette kabul görsün diye şairin g/izi.

Öksüz bir şiirden sızan

Sözcükleri bulutlarla tokuşturan

Sınandıkça sabrı durduk yere

Göğe salıncak kuran

Kibirli bir yalnızlık.

Çökkün dizelerin

İçi geçmiş şehrin

Dayattığından çok öte

En çok bilinmezin kulu kölesi

Şelale duyguların kifayetsiz neşri

Elbet dalkavuk bir imgeye

Tebessüm ederken

Hicreti varlığın

Her fasılda başlayıp da

Ansızın sona eren.

Efemine gölgeler

Taburun kalabalığı

Gel gör ki ıssız bir varlığa

Şerh düşen o ön yargı

Hangi ara hizaya gelir ki ömür?

Dallanan budaklanan acılar

Gökte saklı teselli

Gözünden düşen bir kibirli düş gibi

Mıntıkası yerle yeksan

Aşka bedel biçen evrende saklı

Bitimsiz hezeyan.

Külfeti mi günün?

Günden güne eriyen bir buz dağı.

Sersem mevsimin yaşlı gözleri

Oysaki baharın henüz başı.

Rahmetin yağdığı o dilemma

Yanlışların doğruları yok saydığı

Gaipten gelen coşkuya muhalif iken hüzün

Sessizliğe ömür biçen

Bitimsiz gürültünün.

Kanıtsız bir düşün rest çektiği

Gerçekler illa ki baş tacı

Hayal deyip de düşen yola

Rüzgârın savurduğu belli belirsiz o yaprak gibi

Ne düştüğü yerde kalan

Ne de ait olduğu dala geri dönen.

Ne sahipsiz ne kimsesiz

Derbeder bir mahlas ise

Kesişen gözlerinde keşişin

Deryalar aşan umut gibi

Hala kulu kölesi evrenin

Aşkın bitimsiz rahmeti

Andıkça aralıksız Rabbini

Yüreği d/ağlayan her acı

Elbet sabrıyla aşacaktır dağları.