Ben Yokken

Boş odalarıma yayılan kokunu
Hapsetmek istedim içime
Tek nefesle
Girer girmez eşikten içeriye.
Biraz umutlandım önce
Görünce vazoda ki solgun dökülmüş gülleri
Bir de tutuşturduğun notu;
'Seni beklemek bile güzelmiş.' Diye
Biraz ağladım biraz da güldüm
Gözlerime düşen hüzünle birlikte.
Ah yar! Ben yokken neler yapmışsın?
Ama ben yokken; o güllerin hazzı düşmedi ki yanan bağrıma!

Uzanıp o çok sevdiğimiz pembe kanepeye
Uçurmuşsun iflah olmaz düşlerini bir sigarayla
Günahlarımızın sırdaşı duvarlara.
Anılarımızı yâd ederken
Yayıp bırakmışsın eski fotoğrafları etrafa
Kendi başına…
Ah yar! Ben yokken neler yapmışsın?
Ama ben yokken; anılarımız kâfi geldi mi beni yaşamaya?

Sonra da
Pişmanlıklarını sarıp umutlarına
Bir tütsü misali arzularımızı bezemişsin dumanlanan başına!
Beklerken beni;
Özlemlerimi astığım o mor perdelerin arkasından
Şarkımızı çalmışsın
Şimdi tenhalaşan bu karanlık sokağa
Görüyorum ki kederlenmişsin;
Dudağının izi kalmış
Sehpaya bıraktığın kadehin kenarında.
Ah yar! Ben yokken neler yapmışsın?
Ama ben yokken; içtiğin rakının tadı düşmedi ki dudaklarıma!

'Sen benimsin, biricik gülümsün ' derken
Gülüşlerimi yarım bırakan gidişinle
Bak nasılda küstürdün beni goncalaşan güllere!
Hadi! Uzan da bir renk gelsin
Çoktandır dudağını değdirmediğin solgun tenime!
Tacını düşlerimde bırakan sevgili;
Aşkın vadilerinde bensiz mi dolaşıyorsun sende!
İnan ki mutlu oldum yokluğumda uğrasan da
Hani dokunmuşsun ya…
Yokluğundaki sarhoşluk bile güzel.
Ah yar! Ben yokken neler yapmışsın?
Ama yine de; sinen kokun bile yetti bana seni solumaya!

Gül Serap
17.03.2008