Mıstanın Ümmet

dayan duvara
nemini yutmuş çatı
soğur ciğere
ne bilsem atmış katı

takır öksürük
karcıkmış sesim yansır
gözleri hüzün
gülücüğünde ansır

burcu kokulu
toprak tam da tavında
tümcesi düşük
kekelenir avında

çaldım ıslığı
yok öylesi çeviren
şimdi duysaydı
angutlara ses veren

mıstanın ümmet
terk eylemiş dünyayı
allah rahmeti
ışıklandırsın ayı