Nasip...

Libidosu ölü düşlerin geceye peşkeş çekilesi hüzün ırmakları yalnızlığın semasına dadanan alıcı kuşlara sunduğum kadar ölümü bitimsiz nazımı niyazımı.

Arka penceresi kırık ruhumun

Firar edemediğim kadar da var hani vücudumun

Gölgeli isyanında yâd ettiğim

Şüheda mazim gördüğüm

Her rüya senden bir parça

Göğün telsiz direkleri

Telli turnalar dolanan ayağıma

Kıymet bilmez ahvalim

Kıyamet erbabı sefil bir acı

Yüklendiğim kadar var hani

Ah, keşke bu derdin olsaydı dermanı

Göğe menkıbeler dizdim

Yıldız misali parladım

Şarlatandı mehtap yine de ona kandım

Kardığımdı önüm

Kaybolan dünüm

Methiyelerin sarmalında

Sekantta saklıydı ömür

Renkler coşkulu ruhuma eşlik eden

Pervane misali sözcükler

Kimi ise yol yordam bilmeden

Azat edemediğim bir tanrı adeta

Aşkın dinmez vardiyası

Özlem yüklü mevsimin hatırına

Yaş döktüğüm

Yaş aldığım

Yaslı yüreğimle yüce Rabbime yaslandığım

Gün geçmez gece geçmez

Ruhumdan geçer ıslık çalan vapurlar

Acı dinmez bir açı

Hem dik başlı hem ruhuma kiracı

Evhamı da dinmez yüreğin

Anne ikliminde seken bir yavru kuş gibi

Meylettiğim kâh umut kâh hüzün

Meali sönük bir gün bahşedilmem

Razı geldiğim her şey ama her şey nasip bildiğim…

Revnaktır evren

Kaskatı bedenim

Bir huşu bir huzur bir de ütülediğim

Sözcüklerle hemhal vücut bulduğum

İmgeler teftişte

Hazır ol da durduğum

Na’şı özlemin

Nesri evrenin

Mazimde saklı şifre hali hazırda

Edinemediğim.

Dik yakalı dik başlı kalem

Münferit kaygılardan ördüğüm

Yamalı hırkam

Yâdım ve eserim ve esiri olduğum

Düşlerin bir adım sonrası:

Elbet beklemeye değer

Elbet elimde avucumda ne varsa sona kalan

Dona kalsam da sonuna kadar

Umutla direndiğim…