İnsan Bu

(Fasl-ı Muhabbet şiiri)

Sanki ölmeyecek; mal mülkle beze

İçini dışını beziyor insan.

Sonuç sarılacak kefenlik beze

Ölüm var yok bilmez, geziyor insan.

Niye böyleyiz ki şükretmek neden?

Ahrette bulacak dünyada eden

Ruh muhatap olur, çürüyor beden

Günah denizinde, yüzüyor insan.

Adalet şudur ki; haklının ‘hak’lar

Fesatsa kalbinde neleri saklar

‘İlahî Adalet’ sanırlar ‘pak’lar

Bazen haddi aşıp, azıyor insan.

N’oldum deyip başı, göğe varıyor

Haram ile kul hakkını karıyor

Evet, son pişmanlık neye yarıyor?

Kendi mezarını, kazıyor insan.

Ömür bir gün biter, bu işin özü

Dünya verilse de doyurmaz gözü

Elest Bezmi’ndeki verilen sözü

Bu hırsla unutup, bozuyor insan.

Mürit/derviş olup bir hırka giyip

Buna farklı farklı yorum ekleyip

Kendi kaderine ‘böyleymiş’ deyip

Cüz’i irade’yi yazıyor insan.

B e h l ü l ahkâm kesme! Bu hassas konu

Hayrolsun inşallah her ömrün sonu

Çok düşün; değil ki lâdes oyunu

Kaybedip kendini, üzüyor insan.