İçimizden Geçen Nehirler Kuruyunca

İçimden geçen nehirler kuruyunca

bir acı tortusu kalır 

bir yetim insanlık halidir

kaç insanın aklında kalırız

ne halimizle hatırlanırız

oysa birbirimizi görmeden yaşlanıyoruz

hayata başladığımız ilk ev ilk okul

nasıl uzaklaşır birden bizlerden

bütün öyküler başladığı yere döner

başka şehirlere gitsekte

bir şeyler bizimle gelir

sonra yaşadığımız şehir bizi çağırır

nedensiz

kana kana oynadığımız oyunlar

mahalle çeşmesinde 

akşam temizliği

ilk aşk gençlik yılları

yolculuktur hayat hep ileri

bir buruk hayattır içimizden akan

hayat ve hatırat arasında 

istikbalimizdir bizi hayata bağlayan