Şiirle Yatıp Kalktığım Çok mu Belli

Zemherinin soluğunda üşümek nedir bilir misiniz?

Ziyan olmuş ömrün her kımıltısında saklı iken umut

Sağdıcım varsın olsun dünde kalsın

Hani olur da ufukla s/özlenirim bir ara

Yağmalanmışlığıma toz kondurmam

Tozu da yerinden kaldırmadan

Toz olup gitti bile.

Bir şiirin na’şının ardından

Kavurduğum helvası

Şiirin hikâyesinden üreyen

Yalnızlığımın tema’ sı

Temas ettiğim illa ki hayal gücüm

Eşlik eder sirenler

Varsın olsun yazmak ve hüzün

Olan biten işim gücüm

Kalemi kırmadan

Başımı yaslamadan da kaleme

Kaile alınmasa da öyküm

İki dudağın arasında aslında ölüm

Yağan saçmalar ne ki?

Yandığı kadar da ferim

Bir ihanetin tarihçesi

Ne de olsa: kendime yaptığım eziyetlerle övünürüm

Katıksız yalnızlık

Katıksız ömürlük açlığım

Atladığım bir ip gibi

Atladığım öğünlerim dünde saklı bir giz gibi

Nemalandığımsa varsa yoksa sevgi

Ruh eşim yaralı şehir

Resmettiğim duygularsa muktedir

Ve işte dikilesi söküklerim

Bir terzi titizliği ile

Kalemi batırıp çıkardığım

Varsın meziyet addedilsin

Kendime yaptığım zulüm

Onca tefrika rafta

Onca akit yasta

Onca vakit çarçur ettiğim kadar ömrü

Bazen bir veryansın

Bazen bir aldatı

Alıntısı şiirin

Çalındığı kadar hayallerim

Çalakalem bir yaşam benimki

Miadım dolmadan

Anne sesinde saklı cennet denen iklim

Bazen neşri ömrün

Bazen yazılası onca nesri

Şiirle yatıp kalktığım çok mu belli?