İstanbulistan 7 Bin Yıllık Aşkımız Bizim

Bin yıllık aşkımız bizim
Bin yıllık sevdayı büyütüyor gözlerin

Ölüler ölüler rüyanız sizin
Hayatla doluydu dünyanız sizin

Bana öyle bakma çocuk üşürsün
Eğer sen İstanbul'san şimdi
Ben Roma'yım

Yine köpüklü rüyalar görüyorsun
Bana ağustos gecelerini soruyorsun
Ben gülüyorum

Sonra bir başkası olup çıkıyorsun
Yine sokakları aydınlatıyor lamba
Lambada çalıyor televizyonda

Eğer sen İstanbul’san
Ben kendimin düşmanıyım
Yeni sarmaşıklar büyüteceğim

Ey sevda ey şiir
Senin aşkına nice kafiyeler üreteceğim
Senin namına ne kafiyeler