Ömrün Son Çeyreği...

Benim bir rengim yok artık aslında yokluğun muadili olsam bile bir ömür varla yok arası neyse dilemması şiirin bilip bilmeden sevdiğim varsa yoksa dilaltı şiirlerim…

Ah, nüktedan imgeler tutulmuş nutkum

Arazı yüreğin

Arazisi sevginin

Nemalandığım düşlerim

Ve lanet olasıca dinmeyen insan sevgim

Göğsümde devasa bir arazi

Kurda kuşa yem olmamak adına

Yüreğimde engin bir dehliz

Karanlığın ışığında kaybolmaksa

Eğer ki işin raconu…

Kısa kes, be muallim

İndinde yüreğin

Daralan nefesim

Hınca hınç sevgim

Ve nefretim nefsime

Ölümüne sevdiğim

Ölümsüzlük ki neyime?

Mizacı günün

Varsın miadı dolsun ömrün

Muteber bir şiir yazmanın peşinde

Kaçıp da kovalanası mevsimin nüktesinde

Sızan kalemim

Sızan hüznüm

Devasa bir girift

Şehrin eşiğinde

Dev bir asa elimde

Kalemse muhabbet ehli

Münferit olan o tek hece:

Aşkın kudreti

Havsalamdan taşan

Hazinemse yürek sandığım

Sanıp sanmadığım ne ise

Sevgiden medet uman seferi yüreğim

Ve delişmen mizacım

Tetiklenmiş kalemin

Şafağı bir kere attı mı gecenin

Sancağımı diktiğim

Asla edinmediğim bir peçe

Perçemime yağan yıldızlar

Baş koyduğum hayatta kim ise artık

Neyi umursar?

Neyden ibarettir mabedim

Meylettiğim ölüm

Mealim sevgi diye yitip gittiğim

Ömrün son çeyreği

Yarıladığımdan da fazlası

Kaybettiğim bir cihan harbi ki

Şükür ki terki cihan

Şükür ki telaffuzu imkânsız bir yalan

Hançerlendiğim sırtımdan

Sınır aşımı

Doz aşımı

Mihenk taşı

Yadsıyamayacağım kadar çok acı…