Ve Sen Halâ Omzumdan Dokunuyorsun Bana

Yoksun…yoksun…yoksun…
hüznün adresi olan ciğerlerim bilir çektiklerini
hapsederim içime acılarımı
kırılmalarımın tamiri zordur
kucaklarımda taşırım sesini halâ
ellerim soğuk
kendimle olmak acıtıyor beni
göçebe fikirler aklımın cebinde
direncim kırılıyor kalmalara
hüznü doyasıya yaşamanın ağırlığı belki beni yoran
gitmeliyim
bir yerlere bırakmalıyım kendimi
saat yelkovanca ilerliyor
atıyorum kendimi kalabalık kentin caddelerine
başımı kaldırıp yıldızlara tebessümle bakıyorum
yüreğimde ihtilâllerle…
ertelenmiş hayatlardan kalan birkaç hayat;
tek tük ışıkları sarkıyor sokaklara birkaç evin…
yürüyorum…yürüyorum…yürüyorum…
gün sabaha kavuşana dek…
ve Sen hâlâ sol omzumdan dokunuyorsun bana