Eski Giysiler

Karnımız aç,üstümüz açık kalmadı çok şükür o zamanın şartlarında,babam kendi halinde gariban bir çiftçiydi,annem ise ev hanımıydı yani ev hanımı  dediysek köyde yaşayanlar çok  iyi bilir,sabahtan  akşama kadar evde çay-kahve keyfi yapıp balkondan balkona gezen anlaşılmasın;sırtına çocuğunu bindirip tarlada çalışır,çamaşır makinası yok tabi onca çamaşırları elinle yıkar,ahır temizler,çocukların yemesi içmesi derken işleri çok ağır olurdu.

Konumuz olan giysilere geri dönecek olursak,giysilerimizi genelde babamız  bir- iki  beden büyük alırdı ki bir kaç sene giyebilelim,kimse de ayıplamazdı.

Üvey teyzem vardı onun eşi Almanya'dan emekli  olduğu için bizden zengin sayılırlardı örneğin bizim televizyonumuz yoktu onların  renkli televizyonları vardı,diğer beyaz eşyaları saymıyorum.Benden bir iki yaş büyük iki oğlunun giymedikleri,eskittikleri ya da beğenmedikleri giysilerini çuvala doldurup bize  getiriyordu.Kazaklar,tişörtler,çoraplar,ayakkabılar,botlar,

atkılar,çizmeler, gocuklar,oyuncaklar....Çuvalın içerisi dolu olurdu ama içerisinde doğru dürüst giyilecek bir şey  olmazdı.Babam: "Verecekse yenisini versin,hepsi çöpe atılacak bunların" dediği aklımda kalmış olacak ki ertesi gün teyzemi gördüğümde aynı cümleyi tekrarlamışım.

"Bize yenisini neden vermiyorsun teyze,verdiklerini hep çöpe atıyoruz."

Teyzem ile babam  malesef  rahmetli oldular  ve bu satırları okuyamayacaklar,belki teyzem de  haklıydı kendine göre,babam da,ben de haklıydım çocuksu düşlerimle-o günden sonra teyzem bir daha bize çuvallar dolusu elbise getirmedi.