Kara Çamurun Balçığı

Ağaç altı kahvesiyle sessizliği paylaşıyordu keten ceketim. Gevşek bir topuzun kurtulmuş saçları bağlarını atıyordu denize. Tek sahnelik çingeneleri ağlıyordu Rahmaninov’un…

Gölge getirmiyordu,

Günahı seven ayak sesleri

Yaprak çığlığıydı,

Üzümü ezilmiş asmalar

Narlar çatlamıştı

Elmalar kurtlu

Sevilmeye değmedi o yüzden

Hiçbir Havva

El pençeydi divanlarda,

Şeyh-i aşk’ın müritleri

Aynı boyda hüzün topluyordu dergâha,

Abdal edilmiş mertebeler

Kerpiç döküyordu,

Keramet ehli diller

Zakkum döküyordu rüzgâr

Ölü denizlerde,

Saçı topuz kadınlar düşlüyordu,

Uhrevi adamların yanık tenleri.

Deniz telaşlı

Gökyüzü griydi

Bir taş atıldı

Bir taş daha

Griyi tırnakladı,

Recme tutulmuş deniz kuşları

Ete büründü,

On üçüncü kemiğin sureti

Sütten beyazdı, baldan tatlı

Görmezden geldi,

Kara çamurun balçığı

Demir Mutlugi