Geçmişe Yolculuk

Bıraktılar beni bu zamana

Bir köyden geçtim

13.yy dan kalma 

Soyuna küfredenler gördüm elindeki tırpanla

Vücudum kanadı her savrukta

Beni görmediler

Elimi dişlerime geçirerek yürüdüm

Fosilleşmiş bir taşın üstüne oturmuş bir bilgeye rastladım

Bir atın ölümüne ağlarken

Gök gürledi

Ayağa kalktı şimşek çaktı

Haykırdı yıldırım düştü yanıma 

Öfkenin orkestrası çalarken bu köyde

Ürktüm insanlığa 

Elim titreyerek sevdim bir sincabı yolda

Bir şaire iliştim okurken şiirini

“Ölümü bile öldürdüler

Ölümsüzlük paklamaz sizi”

Yüreğim burkuldu 

Bir şiire sızacağım aklıma gelmezdi

Üzerine bastığım toprak bile yaşlandı

Her saniye biraz daha ufalandı kahrından 

Görmeseler bile hissettiler 

Duymasalar bile sövdüler

İpe asılmış bir kilimi döverken teyzeler

Gövdem koptu yerinden

Bitmeyen kirinden 

Geçtim köpeklerinin yanından 

Hırladılar

Anladılar yabancılığımı

Kaçtım 

Bir çocuk gördü beni konuştu bana 

Anladım ki geleceğe öfkelenmişler