El Alem

 biz hiç bilemedik ....

deydi mi vazgeçmelerimize.... 

hep sevmediklerimizi yaşarken

ömrümüz sevdiklerimize hayal kurmakla geçti...

deydi mi bari  vazgeçmelerimize.... 

hiç ağız dolusu gülemedik 

iki boğum kaldı boğazımızda ,söyleyemediklerimiz...

pişmanlıklara gebe bir dünyada..

keşkeli sancılı doğumlar yaptık...

deydi mi.....

peki....yürek dolusu seve bildik mi...

korkusuzca ,cesurca

yasaksız  ,günahsız,katıksızca

nasıl sevelim...kurtulamadık ki

yakamıza yapışan ,o el ve alemden

aman duymasın , görmesin , diye  diye

hep akla karayı seçmedik mi.........

deydi mi vazgeçmelerimize.... 

sonrasında hep geç kaldık bir şeylere..

yada o bir şeyler bizden çok uzaklara gitti ..

habersizce ...

bizse.....

Koştuk ...koştuk...

yakalayamadık, mutluluk denen treni

Hep arkasından baka kaldık...

deydi mi vazgeçmelerimize.... 

Hiç  bilemedik ki o tren en son nerede durdu.

nereye kadar gitti,

gittiği yerde gerçekten mutluluk var mıydı.....

Hep el alem yüzünden kaçırdık işte bütün trenleri.....

deydi mi vazgeçmelerimize.... 

ama aklımda hep o soru kaldı..

 hadi  biz  vazgeçtik ...  korktuk....

vazgeçtiklerimiz ..bizden neden vazgeçtiniz.....

tutsaydınız elimizden sımsıkı

belki şimdi o trende el sallıyorduk  

dil çıkarıyorduk beraberce .... el aleme.....

deydi mi  bizden vazgeçmenize

silgisizce