Aşkın Şirk Makamı

Yorgun bir düş’üm, azizim sırtladığım gölgelerin uzantısı ve işte başımı yasladığım devasa çınarı kaybetmemek adına varsa yoksa düşkünlüğüm sevgiye.

Çatık kaşlı bir rüzgâra denk düşüp de kapıp koyuverdiğim yüreğimden dökülen külün güdümünde yeşeren bir gül misal cenk ettiğim ve nice siper nice rüya istimlak edilmiş ve nice vazgeçiş.

Ufkuma bandığım kadar hatıralarımı.

Ruhumu yorgan bilip de uykuya daldığım cinnet akşamları.

Şehrin şüheda yakası ve dipçiği hüznün, desturum ise yaldızlı ve bol yıldızlı bir yolda varsa yoksa kavuşmak adına kendinden öte de bir yol bulamadığında insan ve işte devenin hörgücü ve yüreğin küfesi hazan mahsulü hasadın ertesi ansızın da doğdu mu güneş gecenin o kör vakti ve kordan sızılar şehri yüreğin defansı iken şiir ve bol keseden sevebilmenin güncesi kaftanı üstünde delişmen şair.

Kinayesi kendine.

Üslubu kendince.

Aşkın şirk makamı ve tövbeler tövbesi ehemmiyeti gerçek sevginin ve Rabbine geç kalmamak adına geçkin duyguların değil yeşeren hayallerin fink attığı ruhun hutbesi yüreğin umresi bilinmezin nazı dinmek bilmezken de niyazı.

Ara öğünse şiir.

Ana menü ise sevgi.

Artçı yollar artçı duygular artçı sevdalar ve göçük altında da kaldı mı kalem ruhun enkaza dönüştüğü ezkaza sözcüklerin yorgunluğu ve işte o mıntıka ruhundaki toz ve de tek koz: aşkın biçemi ömrün deruni özlemi kök hücresi şiir mademki sevebildiği kadar şairin cüret ettiği varsın olsun bir aldatı bir yanılgı gel gör ki: sevmeden yazmadan da geçmez günü şairin…