Şairliğimden Utandığım Zamanlarım Oldu

Şairliğimden utandığım zamanlarım oldu benim;
Kalemin yüzüme yüzüme küfrettiği,
Kağıtların sırtını dönüp gittiği anları yaşadım.
Ellerim kelepçe vururdu kendine yazamazdım,
Yüreğim eyvallahını çekip giderdi,
Ne imge gelirdi aklıma,
Ne hayalini kurabileceğim bir simge.

Şairliğimden utandığım zamanlarım oldu benim,
Hiç kimsenin bilmediği ahlarım vardır benim.

Edebiyatın koca tarihi benim vasıfsızlığımı yazmıştı sanki;
Korkardım okumaya elime bir kitap alıp,
Ve nerede bir şiir okusam,ağlardım,
Ellerimi yüzüme kapatıp.
Sessiz kalırdım şair denildiğinde,
Hiç şiir yazmamışım gibi davranırdım.

Şairliğimden utandığım zamanlarım oldu benim,
Hiç kimsenin bilmediği ahlarım vardır benim.

Üstadın satırlarını okudukça inlerdi yüreğim,
Utanırdım az biraz sonra aynalara bakmaya,
Yüzüme çalınırdı sanki angare yazılarım.
Kaç kereler kalem koynumda sabahladım,
Satırlara yalvardım,
Kelimelere sızlandım,
Duygularımı kalbimin dar ağacına astım da
İmgeleri bedbahtlığımdan kurtardım.
Bıraktım kalemi yerli yerine sonunda,
Şairliğin adını temize çıkardım.

Şairliğimden utandığım zamanlarım oldu benim,
Hiç kimsenin bilmediği ahlarım vardır benim...



2010.05.19 22.00

Şiiri herkes yazar /Ama tarih her şairi yazmaz....

Hasret kaldığım üstadım Necip Fazıl Kısakürek'e dualarımla...