Onlarsız

onlar
aynı anda doğup aynı anda göçtüler
yollarının bir ucu güneş/e bir ucu ay/a bakarken
gözlerime yığılan enkazdılar

onlar
adımlarıma yürüyen yemindiler
zamanın tam orta yerinde apaçıktılar
aynı havayı teneffüs ederlerken
çıplaklıkları gizli birer sırdı


terli düşüncelerim boşluğa asılırken
siyah renkli sözcüklerim beyazın teninde zamana koyu bir dem
hiçlikte bağıran seslere aşkı yalanlıyorum

ben burdayım
masumiyetin yanan çırasında en eski ölümde


gün doğru doğumlarını verirken elime
umudun sırtıyla sıyrılıyorum
henüz taze kavrulmuş gülmelere
eflatun bir baharda
ansızın çiçek açabilir avuçlarım

ve hayat
seni kıyısı olan küreğe onlarsız da taşıyabilirim

sızla dudaklarımda