Hamuþ ve Biþrev

Maðdur-e Hayatlar’dan

Yaþamak, sadece soluk alýp vermek midir? Yaþadýðýný hissettiðin anlar olur ve hiç bitmesini istemezsin bu anlarýn. Gerçi nefs denir ya, hep geride kalanlarý ya da gelecek zamanýn getirilerini düþler arzular, heves eder. “Keþke biraz ölmesem” demiþ ya þair, o anlardan birine denk geldi sanýrým. “Yalnýzlýk”tan bahsetmek gerek uzun uzun. Ne kadar tanýyoruz onunla birbirimizi. O yüzden ilginç gelmiyor artýk. Oysa hep yalnýz olmamak gibi bir imaj vardýr zihnimizde. Bunun tam tersi “ben”imdir. Çünkü yüreðini, gönlünü yaban ellere teslim edecek kadar çaresiz ve belki bilinçsiz olarak adlandýrabileceðim bir duruma mazhar oldum zira. Yýllarca kardeþlere dost, dostlara kardeþ olarak büyüdüðümün, büyüdükten sonra (on sekizli yaþlarda) farkýna varacaktým. Ayrýk otu gibi yaþadým belki de yaþam bahçesinde. Hep bir fazlalýk ya da kendimce bir eksiklik. Bu viranede benim için bir hazine mevcuttu ama. “Yalnýzlýðý” bulduðum kiþi O’dur. Bir insan bir insanýn nasýl “hayatýnýn merkezi olabilir”in en güzel örneði; O ve ben. Aslýnda biyolojik bir baðýmýz bulunmasa da hani gönül baðý denen duygum öylesine kuvvetlenmiþti ki. O’nu da henüz yirmili yaþlarýmda tam anlamaya baþlamýþtým. Artýk “neden” diye sormayacak kadar büyümüþtüm. “Kün” emriyle olurmuþ ya her þey. Belki de Vareden “Ol”duruyordu beni, öldürüyor gibi görünse de ilk baþlarda.

Yirmi yýldýr, Mevlâna’yý anlamaya çalýþýyorum. Öldüðü günü “Þeb-i Arus” (Vuslat Gecesi) olarak nitelendiriyorsa ve “kasýrga pek çok aðaçlar yýkar fakat yeþermiþ bir ota ihsanlarda bulunur” deyip “gama binlerce defa aferin” diyorsa, ayrýca hazinelerin yýkýntýlarda olduðunu söylüyorsa, iþte bunlar bana birer nimettir, anladým. Hamdolsun. O kadar eksiðim ki aslýnda onu anlamaya, en azýndan anlama yolundayým diyebilirim. “Neden” dedim, asileþtim, hýrçýnlaþtým zamanýnda. Çünkü düþen tutunacaðý dalý seçemez. Çok þükür Mevlâna yaralarýma merhemim oldu bu sürgün yerimde.

Kendine “Hamuþ” ve “Biþrev” diyen bir efendim olmasýna raðmen ne kadar çok kýpýrdattým aðzýmýn perdesini. Var’sýn artýk gerisini baþkalarý dillendirsin.

Hamuþ’ken mutlu

Biþrev’ken bitkin düþmüþ beynim

bir de gecenin aþk’ý en güzel hatýrlatan çakýrkeyf etkisiyle

aþk’la ilgili bir kaç dize karalamaya baþladý kalemim

/

Hamdým

Piþdim

Yandým

/

Þimdi ne desem;

Ya abartý olur.

Ya da tevazudan dolayý az kalýr.

Bir dilin bütün kelimelerini kullansam da,

O’nu tarif edebileceðim,

boþluklarý doldurabilecek bir cümle kuramam.

Bu yüzden susuyorum, þimdi…

Bazen kelimelere gerek yoktur karþýndakini anlamak için. Ve anlaþabilmek için ayný lisana ihtiyaç yoktur. Hatta kelimeler sýnýr koyar anlatabileceklerine. Bir suskunluk yeter çok þeyi anlatmaya. Ki en güzel örneði; “Gel, Ne olursan ol, yine Gel”dir. Yirmi yýldýr hayatýmý deðiþtirdiðim kavþaktayým zira. Gerçi çok didindim ve çýrpýndým ama tekrardan baþladýðým noktada bulunmak kavuruyor ömrümü. Teslimiyet gerekiyorsa sanýrým daha “OL”amadým. Zaten dünya üzerindeki sürgünlüðünü en çok yadýrgayan ruhlardan biriysem, þimdi yalnýzlýktan dem vurmamam gerekiyor. “O” her þeye ve herkese bedeldir. O’nun için belki ol’maya da ihtiyacým yok. Evet, acýyor hala içim. Ama acýmak gerek demek ki. Beni öldürmeyen acýlar güçlendiriyor. Zamanla bildim. Olgunlaþtýkça daha iyi anlýyorum. Öðrenmem bitmeyecek bu mektepte. Onu da bildim.

Kinim yok hiç kimse için. Zaten bir tek kin tutmayý öðrenemedim, nasip olmasýn inþallah. Tek düþmaným nefs’im. Ve bu dünya üzerinde, üzerimde hakký olmayan tek bir kul göremiyorum. Týpký büyük üstat gibi.

Birazda milliyetçilik yaparak açýklamak isterim ki, son bölümde kýsa bir kesit. Türk’üm. Ve yerleþik hayatý pek yadýrgayan bir ýrktaným. Özgürlüðünün kýsýtlanmamasý için çadýrlarda yaþayan bir soyun evladýyým. Bir yere baðlý kalmak kasýyor benimde ruhumu. Ama uzak diyarlara gidiþimde anladým ki, insan baþýyla gidiyor, her gittiði yere. Ben artýk baþýmý býrakýp gidebileceðim bir yer hevesindeyim. Hatta bu yolculuk için (teþbihte hata olmaz) týpký Þems Hz.leri gibi baþýmý vermeye razýyým…

Kelam. Sihirdir ya.

Ben “Hamuþ” (Suskun) olarak anlaþýlmak isterim.

Okuyan da “Biþrev” (Dinle) eyleminde beni anlasýn isterim.

Dua buyurun önümüzdeki büyük dönemeçler için.

Ayný dualar dinleyen yüreðinize benden gelsin...

...EyvAllah...

demir-ci