Ben de Öldüm Şehidimin Yanıbaşında

Anam !diyen memedin üşümüşlüğü bakışlarımda.
Ölüme değil belki sitemi,öldüren ihanetine kardeşinin.
Ne oldu,neler oldu da tetik basar körpecik fidana.
Bilmiyor mu ,onun da yolunu gözleyen bir ana...
Yine kahpelik kokuyor,Şemdinli'nin bakışlarında.
On beş memedin hıçkırıkları,düğümlü yokuşlarında.

Hangisini sayayım,Ali ,Ahmet ,Osman...hepsi Mehmettiler.
Ilık bir bahar sabahında, sıcaklığa hasrettiler.
Onlar şehittiler,peygamber kucağını açmış bekler.
Elbet gidecektiler,gözleri açık gittiler...
Kardeş bildiği kancıktı tetiğe kan süren.
Bir de daha acısı,paçamıza yapışıp üren...
Meclis diyorsun ,hani nerde !Mustafa Kemalin Meclisi...
Bir ihanetin resmi var düşen Memedimin bakışlarında.

Offf,anam...!
Hangi birini sayayım,kan kusuyorum şerbetinde imralı.
Sanmayın sadece ben,biliyorum biliyorum ki,
Yetmiş iki milyon,benden de yaralı.
Dün gitmişti gidecekler, o müjdeyle.
Çanakkale`de,Sarıkamışta,Yemen`de,Sina`da...
Bu şehadet gecesinde,
Arsızlar,şerefsizler,
Ruhumu kirletir bir hayasız zinada.
Bir ezeli günah,diclenin fıratın akışlarında.

Ben de öldüm ben de,o gece...şehidimin, memedimin donuk bakışında.
Ahh,be annem,
Neden diye sorarım,kancıklığı ,kahpeliği görsem de...
Biz kimdik sahi,neden silahlar bize dönmüş kan kusar.
Hangi millet böylesine bir çirkefi daima yaşar.
Söylemişti dedem Bilge Kağan,sonra Mustafa Kemal...
İhanetin bin bir türü,fıratın bulanık akışlarında.