Mesut Gönül

Tırmanıyor dalıma bu bir deli sarmaşık
Dolunay vakti şimdi ne çizgi ne kırışık
Gözlerin de gezinir balsüzmesi bir ışık
Düştü karanlığıma ederken beni aşık

İflah olamam gayrı ben bir aşk yorgunuyum
Canım çıksa da inan çıkmıyor işte huyum
Ne yandan ışık vursa gizlenemem ben buyum
Kurusa da dallarım filiz verir toyluğum

İnat yüklüdür aşklar yumruk gibi sıkılır
Sana yalan demişler sanma her dağ çıkılır
Sen sen ol da inanma yar dediğin yıkılır
Körpecik umutların birgün altında kalır

Ne günaha yer kaldı ne boşluk var vebale
Kabdan kaba boşalıp geçerken halden hale
Bütün yollar karanlık seçilmeyen merhale
N'olursun girme sakın bu bir ağır ihale

Aklın varsa şimdiden zorla alın yazını
Belli ki yememişsin zemheri ayazını
Yalın kılıçla gezer aşkın olmuyor kını
Yırtılır da yüreğin kimse duymaz sızını

Kapımı çaldığın da atıyordu yeni tan
Artık dönsen evine bak gün aşıyor kaştan
Anlamadın yorgunum döndüm onca savaştan
Topla esvaplarını çıkarma beni baştan

Her gece karanlığa açılır bir kızıl gül
Usulca indirilir ince ve siyah bir tül
Kal şimdi uzaklarda arasıra ister gül
Kimseler gerekmiyor böyle de mesut gönül