Kovsam Kollar mı Tanrı

Kanarak Anlamak

Kovsam, yine kollar mı Tanrı?
Uzaklaşsam, tanır mı kulunu?
Düşsem, tutar mı?
Yansam, duyar mı içimin sesini?

İnsan bazen kanmadan inanmaz.
Kanmadan yanmaz.
Yanmadan anlamaz.
Anlasa da anlatamaz.

Çünkü bazı hakikatler
sözle değil, sızıyla öğretilir.
Bazı yollar akılla değil,
kalbin kanayan yerinden geçilir.

Ayıbını da orada öğrenirsin,
adabını da…
Adamlığını da
en çok kanadığın yerde tanırsın.

Kanman gerek bazen,
kanaman gerek.
İnanmak için kırılman,
anlamak için yanman gerek.

Meğer gerekler de gerekliymiş.
Gerekmese bile,
insanın kaderinde bazı gerekler varmış.

Ve gerçekler…
Gerekçesi olsa da olmasa da,
gerekse de gerekmese de,
vakti geldiğinde gerçekleşirmiş.

Çünkü Tanrı,
kovsan da kulunu bilir.
Kul kanar, yanar, susar…
Ama sonunda anlar.