Bir Nokta Bile Değildik

— Varlığın Sessiz Sorgusu

    Küçücük bir dünyamız var,
    Bu uçsuz bucaksız evrende
    Toz zerresi kadar…

    Ama biz,
    O tozun üzerinde yürüyüp
    Koca bir evreni unuttuk.

    Kendimizi kandırdık.
    Milyonlarca kez daha küçük şeylerle —
    Kibirle, para ile,
    Sahte gülüşlerle…

    Baktık aynaya,
    Tanrı sandık kendimizi.
    Oysa gözbebeğimiz bile
    Işık olmadan göremezdi.

    Biz bir nokta bile değildik…
    Ama kitaplara hükmetmeye çalıştık.

    Ne zaman büyüdük sanıyorsak,
    Aslında en çok o zaman küçülüyorduk.

    Zannediyoruz ki bu dünya
    Bize ait.

    Oysa dünya bile kendine ait değil —
    Sürekli döner,
    Nereye ait olduğunu bile bilmeden.

    Ve biz,
    Şu küçücük hacmimizle,
    Alemin efendiliğine soyunduk.

    Unuttuk ki,
    Gerçek büyüklük
    Gökte değil,
    İçinde nokta kadar yer kaplayan bir yürekteydi.