Ben Her Gün Ölüyordum

Saadet kapısını sonsuza aralayıp

Açtıkça şu kalbimi boşaydı biliyordum

Tertemiz sayfa sunup geçmişi karalayıp

Saçtıkça sana ışık nasılda soluyordum

Madem gayen huzurdu işte hayat işte ben

Vefa dolu yürekle sırdaş da ben eş de ben

Doğru yolu umarak bu tutarsız düşte ben

Seçtikçe seni yarim hep yalnız kalıyordum

Geçmişi kurcalayıp yüreğe kor düşürdün

Kendini övüp bana şişirdikçe şişirdin

Yeter artık yeter be çok sabrımı taşırdın

Kaçtıkça er ya da geç tutsağın oluyordum

Nasıl ki ağlamak var gülmek de nasip işi

Mutlu bir sona doğru gelmek de nasip işi

Gerçek aşkı arayıp bulmak da nasip işi

Biçtikçe aşka kefen sevginle doluyordum

Bilemezsin kaderim ömrümden neler çaldı

Ne sınavlara soktu nice dertlere saldı

Yaradan'a emanet bir kuru canım kaldı

Geçtikçe farkı yoktu ben her gün ölüyordum

Murat Gökçe Karsî

20.11.2018