Yüreğim Seni Çok Sevdi

En azından kendimi hatırlıyorum…

Gordonlu saatin altında elinde sarı güller,

İçinde kelime öbeklerini güden bir adam!

Küçük mutlulukları gocuk misali sırtımıza geçirip

Kabadayı hüzünleri paraladığımız zamanlar.

Cinsel sapkınlıklarını halka açık yaşayan ergenler

Ve bizim toz konsa yüzümüzü kızartan o büyük sevda!

-en azından kendimi hatırlıyorum

bir salıncağın sessizliğinde sesine nasıl savrulduğumu

en azından kendimi

çocuksu gülüşlerimi boynuna

pelesenk yaptığımı

bir uçurumdan nasıl uçmaz bir kuş hatırlıyorum.

Güven dediğinin Savaştepe'nin demiryolları olduğunu mesela

zaten hiç olamayacak bir sevdanın içinde

kül olmaya nasıl ağaç olduğumu

en azından kendimi

gelemediğimi, gelemediğini..

Bana şiirler yazdıracak kadın!

Bu şehri dökülen saç telleriyle aydınlatacak  kadın…

Yüreğin tükenen adımlara açılan uçurum,

Yüreğin aşılmaya cürret edilmeyen patika,

Yüreğin ürkek ceylanların gezindiği kara parçası.

Tek ben geçtim üstüne basa basa!

Bu yüzden en güzel melodileri fısıldadın kulağıma

Seninle yitirdim belleğimde  annemin söylediği tüm ninnileri!

-bana şiirler yazdıran adam!

yeşil bir ülkenin hayaliyle beni ayakta tutan adam

yüreğinin güvensizliğini arşınladığım

çırılçıplak kaldığın benliğinde

seni kendimden doğururmuşçasına bir isim koyduğum

kendini uyutamadığın o gecelerde 

seni beklediğim mırıltılar

duymuştun onları değil mi sahi gerçekten?

İstasyon kenarına demirlemiş vagonlar gibiydik seninle.

Çokça yer açmıştık insanlığın unuttuğu canlara.

Ekmek ve su yeterliydi güzel hayaller kurmak için

İyi dileklerimizi kar tanelerine düğümlemiştik

Güneşin kötü kahkaha attığını hesaba katmaksızın.

Islak kaldırımlarda çürüdü onurlu bekleyişimiz.

Kağıt paraların büyüklüğünden bir haber

Madeni paralarla kandırılan bayram çocukları gibiydik.

-hangi vagona koyduk umutlarımızı söylesene

hangi istasyonda kaybettik tavlanın 

o beyaz taşını

oysa siyaha da kabuldü kırılganlığım;

bitirmek için değildi asla, 

yeniden sesi olurdu iddiaların

belki bir inat uğruna da olsa

bırakmazdık kendimizi köşe başlarında

Yaşadığımız şey kuyruk acısı bunu kabullenelim evvela.

Karşıdan muazzam duran bir hayatın

Çürümüş yanını soluyoruz yıllardır.

Onulmaz yaraları nimet gibi kuşanmışız ruhumuza

Hala zafer umuduyla saklanıyoruz devrim türkülerinin ardına.

Tek tek avlıyorum beraber gördüğümüz düş sürülerini

Yoksulluk saçıyorum bereket kokan toprağın bağrına.

Sigaram tütüyor, hala aynı şarkı çalıyor radyoda

Yollarım çamur çapak içimde bir mevsim soykırıma uğruyor.

-bitti evet.

15 yıl sonra soruyorum tekrar kendime

neydi kuyruk acısı diye bu bahsi geçen

birbirine yürümeyecek kadar eksik

sevgisine tutanamayacak kadar yaralı

güvenemeyecek kadar kırgın

bostanlı sahilinde gizlenemeyecek kadar özgür

tophaneden bakamayacak kadar korkaktık.

oysa Çınar ağacının altında kaçak bir çaya tamam değil miydik?

Şimdi gözümüze kaçan her toz

Antibiyotiklerle kesilmeyen her acı

Bu asık suratlı dünyaya lanetler yağdırmak için yeterli.

Tek bir soru beynimde, kalın puntolarla kazınmış

Biz de gider miyiz bir gün; umursamadan ardımızda kalanları?

-bilirsin hastane kokusudur üstümdeki

hiç görmedim ilacın yaraya merhem olduğunu

ama sana dair daha umut dolu bir kız çocuğu gördüm

aynı salıncakta 

annenden yoksun boynunda uyur

küçük elleriyle telkinler seninde kalbin

biliyorum zamanında aynı kitapı tuttu elimiz

aynı öyküyü dinledik çınar ağacına dair

sonumunuz aynı olacağından habersiz

kim bilir bir gün

aynı çınar ağacının altında 

yanında kızınla birlikte aynı kahveyi içeriz

tek bir cevap gelir tüm zamanlardan sonra vedalaşırken

yüreğim seni çok sevdi.