İsimsiz Zirvelerde

İsimsiz Zirvelerde...

​Bir akşam vakti,

Yeryüzü sükûnete bürünürken,

Ruhum aşina olduğu yüksekliklere süzülür.

Orada, görünmeyenlerin alemi başlar.

​Benim kuşum süzülür enginlerde,

Upak, bembeyaz bir kartal.

O, sessizliğin ve sırrın rehberidir.

​Yol üstünde ruhları tanırım,

Kimi isli bir duman gibi nefesimi keser,

Negatifin o bildik ağırlığı.

Kimi de en güzel kokulu suyu serper ruhuma,

Pozitifin arındıran hafifliği.

​Ve tırmandıkça o manevi zirveye,

Gördüm o büyük, beyaz nuru,

Varlığımı dolduran o saf ışığı.

Enlil'in bilgeliği, Zeus'un gücü aynı alevde.

Ezelî ve ebedî olanın parıltısı.

​Aşağılarda bir yerde duran,

O küçük, kirli beyaz ve kırmızımsı ışığı da bilirim,

Enki'nin fısıltısıdır o.

Lâkin benim yönüm, daima o büyük beyazlıktır.

​Görünmeyenler konuşur benimle,

O beyaz kartalın kanat sesleriyle.

Ve ben, bu bedendeki misafir,

Sadece duyduğum o ezgiyi yazarım.

Halil Akkuş