Geri Döndüğümüzde Aynı İnsanlar Değildik

‎‎“Bıraktığımız, bıraktığımız yerde değildir ya da 

‎bulduğumuz, bıraktığımız kişi değildir.

‎Ve bazı aşklar, geri dönüldüğünde yalnızca bir yanılsamadan ibarettir.”

‎

** Gençlik Aşkı 

‎Aynur ile Kerem’in hikâyesi, gençlik yıllarının ateşli ama kırılgan sevgisiyle başlamıştı. Üniversitenin ilk günlerinde birbirlerini bulmuş, kısa sürede birbirlerinin bütün dünyası olmuşlardı. Aynur, hayatına dair kurduğu her hayali Kerem’le paylaşır; Kerem ise geleceğini onunla inşa edeceğine inanırdı.

‎

‎Ne var ki zaman ilerledikçe o ilk tutku yerini ince çatlaklara bırakmaya başladı. Kerem’in öfkesine yenilmiş aceleci sözleri, Aynur’un içine gömdüğü kırgınlıkları, birbirlerini anlamadan geçen geceler… Bir gün, bütün biriken yük taşıyamayacak kadar ağırlaştığında, ipler koptu.

‎

‎Aynur’un sesi titriyordu:

‎— Kerem, seni seviyorum… ama böyle yaşayamayacağım.

‎

‎Kerem’in gözleri doldu, onu durdurmak istedi. Ama gururu boğazına düğümlendi.

‎Ve yolları ayrıldı.

‎

** ‎Aradan Geçen Yıllar

‎

‎Aynur başka bir şehre taşındı. Kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğrendi, iş dünyasında güçlü bir kadın olarak varlık gösterdi. Ama geceleri, sessizliğin ortasında, kalbinin derinliklerinde Kerem’in eksikliğini hâlâ hissederdi.

‎

‎Kerem ise kasabada kaldı. İşinde yükseldi, çevresindekilere göre “başarılı bir adam” oldu. Fakat biliyordu ki hiçbir makam, hiçbir alkış, Aynur’un ardından bıraktığı boşluğu dolduramıyordu.

‎

‎İkisi de birbirini unutmadı. Ama birbirlerine dönmeyi de düşünmediler. Çünkü zaman, onları başka insanlara dönüştürmüştü.

‎

** ‎Yeniden Karşılaşma

‎

‎Bir gün, ortak bir dostlarının düğününde karşılaştılar. Kalabalık içinde göz göze geldiler. O an kalpleri yeniden çarptı.

‎

‎Kerem, yılların Aynur’un gözlerine kattığı olgunluğu fark etti:

‎“Artık daha güçlü… bambaşka,” diye düşündü.

‎

‎Aynur ise Kerem’in bakışlarında tanıdık bir hüznü yakaladı. İçinden, “Hâlâ o,” dedi.

‎

‎Ve yeniden denemeye karar verdiler.

‎

‎

** ‎Başlangıçta Umut

‎

‎İlk buluşmalarında saatlerce konuştular. Eski anılar, yarım kalmış cümleler, kahkahalar… Sanki yıllar hiç geçmemişti. O akşam ikisinin de kalbinde aynı umut doğdu:

‎“Belki bu kez olur.”

‎

‎Birlikte yürüyüşlere çıktılar, eski şarkıları dinlediler, geçmişin hatalarını affetmeye çalıştılar.

‎Ama çok geçmeden anladılar: Aslında aradıkları birbirleri değil, kaybettikleri gençlikleriydi.

‎

‎

** ‎Çatlakların Geri Dönüşü

‎

‎Kerem hâlâ sabırsızdı. Küçücük bir tartışmada sesi yükseliyor, Aynur’un gözlerindeki kırgınlık yeniden büyüyordu.

‎

‎Aynur ise artık aynı kız değildi. O eski kırılganlığını bırakmış, hayatın çetin yüzüyle sertleşmişti. Kerem’in çıkışlarına susarak boyun eğmiyor, karşılık veriyordu. Fakat bu da daha büyük fırtınaların kapısını aralıyordu.

‎

‎Bir gece, uzun bir tartışmanın ardından Aynur pencerenin önüne geçti. Sokak lambasının solgun ışığında içinden şu sözler döküldü:

‎“Biz aslında birbirimizi değil, geçmişimizi sevdik.”

‎

‎

** ‎Kaçınılmaz Son

‎

‎Sonunda yeniden ayrıldılar. Fakat bu kez gözyaşları bile farklıydı. İlk ayrılışlarında umut vardı; belki bir gün, belki başka bir zamanda… Ama şimdi biliyorlardı:

‎Geri dönüş, yalnızca eski yaraları yeniden kanatmaktan ibaretti.

‎

‎Aynur, Kerem’in gözlerinin içine bakıp fısıldadı:

‎— Bıraktığın kadın ben değilim artık.

‎

‎Kerem’in dudaklarından tek bir kelime çıkmadı.

‎

‎Ve o gece, yolları bir daha hiç kesişmemek üzere ayrıldı.

‎

‎Aynur anladı ki:

‎‎“Bıraktığımız, bıraktığımız yerde değildir ya da 

‎bulduğumuz, bıraktığımız kişi değildir.

‎Ve bazı aşklar, geri dönüldüğünde yalnızca bir yanılsamadan ibarettir.”

Yazan 

Korhan KÜLÇE