Ayşe

Ak bulutlar içinde yola doğarsın, Ayşe;
Alacadır tan yeri, bekle ağarsın Ayşe
Toprağa adaklanmış bir incecik fidansın,
Birazda başkaları kırılsın, varsın Ayşe.

Omuzda toprak destin, bir elinde orağın,
Üç saatlik bir yolun ucundadır durağın,
Dere tepe düzde olsa yolu sarpçadır dağın;
Saçların bu uğurda neden ağarsın, Ayşe?

Sen kanlı ter dökersin kara taşlar bağ olur,
Çevrende başaklar bir altından ağ olur,
Sesizce kavruluşun içerime dağ olur.
Yine de gülümsersin; nasıl kibardın Ayşe;

Erine eş olan sen, yurda evlat veren sen;
Hamurunu pişiren, ekini deren, sen;
Toprağa Omay gibi kanadını geren sen;
Umut gibi her yerde kalbe dolarsın, Ayşe.

Mor gölgeler inerken akşam ısız tarlaya,
Eş olursun tepeden yükselen solgun aya;
Yol bir dolaşık çile, ömür yetmez sarmaya;
Çöllerde açılmadan solan baharsın Ayşe...

Yavruların bekleşir sokaklarında köyün,
Onları doyurmaya şimdi de evde düğün;
Erkeğin gözünde bir başka kadın, düğün;
Bir işleyen yaran var, bilmem kim sarsın, Ayşe!

Seni eller tanımaz, yurdumun sarı gülü;
Güzelliğin bir kara feraceyle örtülü.
Ela gözler parlasın, ser alnına kakülü;
Bulutta güneş gibi bir ok, bir varsın, Ayşe.

Şüküfe Nihal