Kalemin Emir Eriyim

‘’Sabah uyanırsın karanlıktır

Ezan yağmurda dağılır

Kuş yağar bulutlardan…’’ (A. İlhan)

Göğün retinası yırtıldı, muallim

Gözlerimse aşikâr kör ve duvar olmuş

Dünde yatan yatıra özeniyorum

Yatıya kalan duygularıma ise içerleyip

Bir batında doğsun diye güneş ve ay

Ah, için için söyleniyorum kendime

Sancağıma yapışmışken ruhum

Ellerimden kayıp giden bunca zaman ne ki?

Tutarsızlığımla tutunduğum hayatsa bir martaval mı yoksa?

Yâd ettiğim güzelliklere dokunan varlığımla

Çıktığım basamaklar akla zarar

Varamadığım o izafi rakım

Bir rakam gibi nöbette iken kerrat cetvelinde

Sırıtan bir münazara kendimle ettiğim

Kavganın itibar ettiği ise huzura dönük yüzüyle

Kucaklamak hayatı

Boca ettiğim yaşlarıma zimmetli

Sözcüklerim ve efkârım.

Çat kapı umudun da bakiyesinde asılı

Bir heceden doğarken şiir

Esinlendiğim yürekte saklı tuttuğum

Binlerce yemin.

İhbar ettiğimse yalnızlık değil

Katıksız severken kendime ettiğim zulüm

Belki de müfreze imlerdir aklımı çelen

Dolunayda saklı yüreğimin v/edası

Sarmalında hidayetin

Ah, daha ne çok yolum var, muallim.

İyi bir insan olmak yeter sandım hem

Dünyada saklı son kurşun askerim

Ve asker adımlarında yalnızlığın

Rap rap diye ilerliyor sözcüklerim.

Emir eriyim kalemin

Topla tüfekle konuşlanmadım hem

Sevgi iken tek ırkım

Sancılı bir oluşum olsa da yürek sesim

Ödediğim bedeller illa ki…

Yanlışın neresinden dönsem kar misali

Bir ritim bozukluğu ise aşk

Nasıl ki yaşamak gerek

Huzurundayım Rabbimin

Ümmetim ve gönül zenginliğim, muallim

Üstelik ben de bir zamanlar senin gibiydim.