Elvedayý hak etmeyen insanlara bile hiçbir zaman yýkýcý biri olmadým. Kim ne yaparsa yapsýn, bana ne kadar zarar verirse versin, içimi acýtsa da sessizce çekip gidemiyorum. Aptal olduðumdan deðil… Ben, hatýrlanmaya deðer bir insaným.

Hayatta her þey yolunda giderken bile bazen insanýn içini bir soru dürter. “Neden?” diye fýsýldar. Ýçinde bir þey yanýt arar, korkar, çekinir… Bugün bunu yaþadým. Beklemediðim bir kiþiden, beklemediðim bir gerçeði öðrendim. Üzüldüm; hatta kalbimin içi çekildi diyebilirim. Ama yine de kendime bir þeyi hatýrlattým: Ayný hata iki kere affedilmez. Çünkü ikinci defa yapýlan þey hata deðil; tercihtir, oyundur, bilinçli bir davranýþtýr.

Yoruldum… Yanlýþ insanlara temiz duygularýmý vermekten, iyiliðimi tüketmekten yoruldum. Sanki hayatýn içindeki görünmez bir duvar beni sýkýþtýrýyor. Kendimi yýpranmýþ hissediyorum. “Ben olmasam fark ederler miydi?” düþüncesi bile geçiyor içimden. Piþman olurlar mýydý sahi?

Keþke sevdiðim kadar sevilebilseydim þu 22 yýllýk ömrümde. Bir kez de ben kýrmak isterdim insanlarý… Bir kez de onlarýn gözünden yaþ süzülsün isterdim. Ama yapamadým. Yýkýlmadým, ayaktayým diyemem; çünkü gerçekten yýkýldým. Ama dümdüz olmak, yok olmak deðildir. Bu, yeniden kendi gücünü inþa etmek için arasýndaki sessiz bir duraktýr.