Beyazla Siyahın Arasında

   Gri, kabalık ile zarafetin arasında olan huzurlu ama bir o kadar da fırtınalı bir renktir. İnsanı, bakınca dinlendiren... ama ucundan korkutandır. Bazen fırtınalı bir gündüz, bazense geceyi aydınlatandır. İnsanlar olarak birçok şeye anlam yüklememiz hoşnut olduğum bir durum. Farklı düşünceler... farklı bakış açıları... hep içimi ısıtan şeyler olmuştur. 

   Hayatın hep beyaz-siyahtan ibaret olduğunu söylerler. Ya tatlıdır ya da acıdır derler dünya. Ama kimine göre toz pembe kadar aldatıcı, beyaz kadar düzgün, siyah kadar kasvetli, gri kadar ortalamadır. Hepimiz gri yaşamlarımız olduğunu bilmeden yaşamaya devam ediyoruz. Renklere aldanıyoruz çoğu zaman. Gözümüzü aldatıyor parlak renkler. 

   Peki insanlar gri olabilir mi? İyiyken kötü, kötüyken iyi olabilirler mi? "İnsan 7'sinde neyse 70'inde de odur." derler hep. Ben bu söyleme katılmıyorum lakin. İnsanlar bana göre değişebilir yani grileşebilir. İnsanı yaşadıkları değiştirir. Bir insan iyiyken canavara, kötüyken meleğe dönüşebilir. Kimin ne yaşadığını bilmediğimiz gibi aslında özünde hangi renk olduğunu da bilemeyiz. Bahsettiğim hüküm giyecek kadar siyahlaşmış insanlar için geçerli değil. Mesela pozitif olan bir insan hayatta yaşadıklarından ötürü soluklaşabilir, hayatına giren birisi içinse insanın içi aydınlanabilir. Hayatımız aslında farkında olmadan yaşadıklarımızın esiri. Karakterimiz ise bunun eseri.

   Dünyada artık gri hayatlar var. Griye bulanmış binalar, griye solmuş insanlar, griye sıkışmış yaşamlar... Renkler eskisi kadar parlak da değil artık. Ağaçlar eskisi kadar canlı, gökyüzü eskisi kadar parlak değil. Sanırım aynılaştık. Bizi farklı kılan tek şey isimlerimiz. Ve belki de takvimdeki yapraklar.