Cihân altüst iken ey hûn-i gafletle beslenen sürü,
Sen ey sersem, seyirci kaldýn âfâka çöken bu çürü!
Zemîn titrer, semâ inler, adâlet kan kusar her dem,
Senin hâlin nedir? Bir çamur içre debelenen nem.
Ne yüzle “ben beþerim” dersin ey müflis-i irfân?
Ne gözle bakarsýn hakka, gözün dolmuþ iken isyân!
Zamân bir dev gibi kalkmýþ, ezerken tâc u tahtlarý,
Sen hâlâ bir gölgeden sanýrsýn devleti, bahtlarý.

Bu devr-i kahredende ey yavan akýl, ey kof idrâk,
Ya birleþ, ya çiðnen, baþka yol, baþka yok ahlâk!
Cemâ‘at bir siperdir, ferd olan çöplükte çürür bil,
Ayrýk otlar gibi kopanlarý rüzgâr eder tebdîl.
Utanmaz yüzlerin saltanatý sürmekte her yanda,
Edep göçmüþ, hayâ ölmüþ, þeref kalmamýþ insânda.
Ey köpek nefsine secde eden, eðilen haysiyet!
Senin alnýn ter deðil, akmakta pisliktir nihâyet.

Söyle, kaç kere sattýn vicdânýný bir tas aþa?
Kaç defa yüz sürdün zulme, kaç kere bastýn mazlûma?
Bu dünya ateþten çark, altýnda kalýr haysiyetsiz,
Üstünde duranlar erdir, altta kalanlar köksüz, izsiz.
Bir millet yek-vücûd olmazsa, leþtir, kokar daðýlýr,
Ayrý baþ çeken her uzuv, sonunda kesilir, aðlar.
Bugün ter dökmeyen alýn yarýn secdeye varamaz,
Bugün birleþmeyen kollar yarýn zinciri kýramaz.

Yüzünde beþâret yok, baðrýnda iman mý senin?
Bir leþ gibi serilmiþsin, diri sandýn mý senin?
Sana tarih mi anlatsýn bu kanlý taþlar ey densiz?
Kabr-i ecdâda basýp geçmede beis mi var sensiz?
Arþ’a dil uzatan alçak, yere düþünce ne sanýr?
Çamurda sürünürken mi Mevlâ’ya yakýn olur sanýr?
Ey zilletle barýþmýþ sürü, ey gölgede beslenen kurtçuk!
Nefsin put, aklýn esir; baþýn taçlý, yüreðin borçluk.

Gördüm: Hak dedin mi ürkersin, kul dedin mi þehvetlenirsin;
Sofrada doyar karnýn, sokakta yetim görünce körlenirsin.
Cihan çökse senin rûyun kýmýldanmaz, ey bî-iz‘ân,
Yýkýlsa arþ u ferþ, sen hâlâ sanýrsýn kendin sultân.
Harâmî tâli‘inle saltanat vehminde ser-gerdân,
Ne bildin açlýðýn ne demek olduðunu ey nâdân?
Zemîn kan, gök duman, feryâd ederken her bir ocak,
Senin alnýnda ter yok, yüzünde ar yok, gözde yaþ yok — ancak!