Sanma ki Sen Zalim Sadece Şiir Ve Sevgiden İbaretim

Mucidi olmalıyım ömrü hayatımın en çokla da en azın kesişmediği bilakis didiştiği o düzlemde değil huzurun menzilinde aşkın zemininde ve aşkla kürediğim hayatın ibaresi iken umut ve sevgi.

Bir milat.

Ve de dolmamış iken miat.

Hezeyan yüklü insan izleklerindense alabildiğine uzak.

Tutkum

En çok da utkum

Ah, yerleşik sancılarım

Konduğum ufkun nazenin çiçeği

Değilim belki de

Dikenlerimi artık kendime batırmadığım kadar

Elem değil iken de kadere tutsaklığımdan da öte

Mademki bir ziynetim var benim

Olağandan öte

Rabbin bahşettiği

Zihnim ve de ufkuma b/andığım

Yüreğimse kölesi olmadığım kadar yalanların

Zinhar yangınım, demediğim kadar

Tek yakardığım,

Uğruna yandığım

Rabbin nezdinde…

Hayatın devindiği her katrede

İlahi Işık nasıl ki önümde

Arkamı yasladığım tek Dağım tek Çınarım

Ne solacaktır

Ne de silecektir hayallerimi

Ben ki gözlerimin aralıksız çalışan sileceği

Elbet yufka kalbim

Elbet kabrinde unutmadığım yegâne insan

Nasıl ki:

Bu günüm

Nasıl ki

Ben anne emeğinde büyüyen bir kardelenim

Zemheride üşümediğim

Ziyan edilmeyi beklemediğim

Zikrimle bir iken de fikrim

Sevginin asaletinde

Öğretilerin nezdinde

Kıyama durduğum her güne

Her şiire

Nöbete durduğum kadar da hayatın ilminde

Bilginin her katresi

Açan çiçeği poleni

Uçuşan arınınsa bal iken emeği…

Ben ki:

Emaneti

Atamın, anamın, babamın

Tüten ocağımda nasıl ki saklıdır alın teri

Aşkın soldurmadığı

Efsunlu ruhların gölgesinden dahi uzağa

Gitmenin

Ve de haysiyeti ile yaşayabilmenin

Mealinden başka da yoktur emelim

Ve ikbalim

Ve ibrazım

Ve kükreyen iç sesim:

Sanma ki, sen zalim

Sanma ki sadece şiirden ve sevgiden ibaretim

Rabbin Dergâhı

Kucaklayacağı kadar da hak edeni

Bir de zulmedeni

Nefsine köle

Şehvetin esaretinde

Yok olmayı bekleyen bir köhne izlek ki

İnandığım sadece İlahi Adaleti

Savsaklayana da elbet verecektir yüce Mevla, dersini.