Dönen Kuşlar Teorisi Mi Aşkın

O gün sadece ay
    oradaydı.
Senin gözlerin
   çok karanlıktı…
      Saçların
              çok karanlıktı
ama her şey
    bende
     kutsallaştı.

Sen konuşuyordun.
İçimden taş
  döktüm,
   kalbime,
    hayata…

O gün bahardı, 
kırmızı yapraklar 
savruldu,
dünyanın orta yerinde 
yalnızdım…

şarkılar söyleyen
    ağaca
içimi açtım;
   güllerle konuşmadan.

Ruhumda görünmeyen
Aşk yırtıkları, dikişleri... 

Dönen Kuşlar Teorisi mi
göçmen kuşlarını mı
    taklit ettin….
sıradanlığın çok ötesine mi
Uçtun....

insan bazen birden
sonbaharlaşır
Ve hiçbir ağaç
   sonbaharın
    düşüşünden çalamaz

Çatlak bir kristalim;
Değerli ve kırılırmışım... 

Rüyamda trenler,
   Otobüsler…
Uyandığımda devam
    ediyor sarsıntı,
gizli bir aşkı sallayıp duruyordu. 

saatlerine denk gelecek
                   şekilde yazdım. 
Ve Her şey
  ikonlaştı,
   ritüelleşti…

Seni hiçbir yerde
   bulamayacağımı
    bilmeme rağmen
dolaşırım şehirleri
       Bir kapı önünde
         beklerim.

Yağmurda ıslanmış,
   bir türlü kurumayan
    rüzgârım…

Denk düşünce okuyan herkese teşekkürler. 

Şair Notu/ Dipnot: Sen ve az kişi bilir ki, şiirlerim yayımlandıktan sonra ilk günden son hâline gelene kadar ölür ve dirilirim. Sen üçüncü gün okursun. Bazen bu şiirde değil, bir önceki şiirde öldüğümü hatırlardım. Her seferinde ben şaşırırdım kendime, sen şaşırmazdın, gülerdin…