Hangi fırtına getirdi beşinci mevsimi bize.
Kim düşürdü takvimden hakikatin rengini?
Saatler kör, kırılan zamanın ahengi
ateş dilli, yalan rüzgârı eserken;
yaşayanın unuttuğu dört mevsimden kalan
seher vakti izsizdi, şafağına açmayan
yediveren gülüydü eteğinde kar kalan
gözünde kan,
isimsiz mevsim, ağlıyordu şimdi.
Gül bahçeleri aynasız, olunca aşksız
bülbülsüzdü, ay utandı, gök küsmüştü artık.
Çığlıklar yürürken boşluktan geri dönmeyen
aşksız çalan nağmeler...Unutulurken;
bir yalan rüzgârı, hayatın giyinik yüzü
dört mevsimden doğan,
lüküs hayat!
Cilalı beşinci mevsimindi şimdi.
Şeytanın yüzü görünürken her cihetten
bukalemun çakan, susuz dönen değirmen taşı...
Karıncalar ezilirken haksızlıktı diz boyu.
Fakirliği kaybettik, vardan hayat yürürken
gölgeler uzandı kısaldı insan sesi
aynasızdık artık, yüzümüzde var maske.
Kışımız karsız, baharımız çiçeksiz
güneşli yaz gününde hazan vardı, çıplak
hüzünlü mevsim adı, yalnız kaldık şimdi.
Yalancı kehkeşanlar asumana birer yıldız
Şeytanın ihatası, melekse arafta kaldı.
Kim bilir hangi dua; yarım, yarım kaldı?
Varlık şımarttı, ruhsuz gezen,
varlıkla kaybolan, ayağı yere basan
insandı kendini asan.
Ne dünya vardı sanki, ne de zaman işleyen
Sordum: “Ey Hakikat, nereye gitti insan?”
(
Beşinci Mevsim başlıklı yazı
Mehmet Tevfik ELTAS tarafından
25.03.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
