Ýnsanlýðýn yaratýlýþýndan bu yana süregelen ve dünyanýn yaratýlýþ amacýna da uyan doðrular vardýr. Kimileri buna gelenek, kimileri hakikat kimileri ise acziyet der.

Kesin bir þey vardýr ki bu doðrulara uymayan ve bu doðrularý kendi kapasitesi ile düþünen kimseler bu doðrularýn ehemmiyetini anlayamaz onlarýn insan ruhuna ve insanýn yaþayýþ biçimine ne kadar fayda saðladýðýný idrak edemez. Sözüm onlara ki kalpleri kararmýþ ve aklý bulanmýþ kimseler, hakikati savunan ihvan kimselere "ahlak bekçisi" "çaðdýþý" gibi zoraki lakaplar takýp kendi yanlýþlarýný doðru kabul ettirmeye ve saygýyý hak etmeyen davranýþ ve düþünceleri kabul ettirmeye çalýþýrlar. Doðru birdir ve bâkîdir. Ve her þey tek bir doðrunun ekseriyetinde anlam bulup hakikat kazanýr. Ýnsanýn doðrusu da yanlýþý da bu tek ve bâkî doðrunun etrafýnda munzam olarak vücut bulur. Ýnsan yalnýzca kendi doðrularý ile yaþamak isterse toplum olmaz. Toplum olmazsa insan olmaz. Bir doðruyu doðru kýlan ise toplum veya insan deðil, ahlaki anlayýþýn bâkî sýfatýdýr. Bu dediklerimi, kapasitesini þeytanýn çizgisi ile belirleyen sapkýn güruhlar anlayamaz. Sözün özü, yek ve bâkî olan doðrunun çizgisinde olmayan hiçbir fikir doðru deðildir saygýya deðer deðildir.