Mutlak Dağlar
Bazen kendi derim bile beni kederiyle boğuyor.
Aklım mutlak değil, ben de bir insanım.
Hayatım kalem üstünde bir söz.
Ne okuyan var, ne bakan bir göz.
Varlığımla tebeşir ne vaktimi ayırırım dağlara.
Gökyüzündeki karlar, hiçbir zaman düşmez bu ocaklara.
Gönlümdeki yara ne varlığını hissettirir, ne de hesabını bildirir.
Haddini bilmez ya, yinede bu cefâyla kıyaslanamaz.
Dipsiz bir kuyunun içindeyim.
Burada ne vakit var, ne de su.
İnsanlığımdan eser kalmadı,
Kemiğimle sırdaş oldum.
Zevksiz bir karmaşanın içinde yol kadar bunak oldum.
Yangınları esmer dağları hatırlatan kışları ağlatır oldum.
Yapayalnız timsalim, bana zâtımın meşhur çalgısını hatırlatır.
Ve zâtım ki, benimle olan ve benden son kalan.
(
Mutlak Dağlar başlıklı yazı
emir-han-deniz-maca tarafından
26.03.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
