Hızmayı takıvermiş heybetlice burnuna
Affı yoktur hınzırın getirmesin punduna
Sözde hiç laf söyletmez, karnındaki kurduna
Kimse bir kulp takmasın, kazmanın hızmasına
Dilindeki değerler, birazcık sakil mi ne
Şaşırıyor insanlar, çamur mu bu, kil mi ne
Zorlansa da biçare, edebi, şekil mi ne
Suçu kimse kakmasın , kazmanın hızmasına
Sağa sola saldırıp, tavır koyuyor sözde
Sorsan güya haspaya, her şeyi bilir özde
İki şiir attırsa, olacak zahir gözde
Tutun sümük akmasın, kazmanın hızmasına
Her kelamı bilmişçe, hocası gibi dersin
Uzaktan izleyince “Vay be ne laftı” dersin
Kazıyınca yaldızı, tenekeymiş, gülersin
Asla kimse çakmasın, kazmanın hızmasına
Her cümlenin sonunda, nedense emir kipi
Yüze gülerken bile, sanki azarlar tipi
Ne yürekler devirir, çömlekçide fil gibi
Kimse dudak bükmesin, kazmanın hızmasına
Usulünce söylense, aldırmayıp geçersin
Üstüne toz kondurmaz, bana değildir dersin
Havalara bakınıp, ıslık çalar gülersin
Kimse türkü yakmasın, kazmanın hızmasına
Biraz düşünsen kadın, herkes neden yeriyor
Yayıldığın her mekan, insanları geriyor
Kafanı kuma gömdün, gıdın ondan eriyor
Aman yengeç sarkmasın, kazmanın hızmasına
Aileden görmemiş, nedir ki medeniyet
Afra tafra, şişinme, sanma kızım meziyet
Bu şiiri okusan, belki biter eziyet
Laf etmem söz, korkmasın, kazmanın hızmasına
Daha dünkü bacaksız, çok şişirilmiş ebleh
Pek atarlı kerata, olmuşmuş, breh breh
Gerdirilmiş baloncuk, bildiğimiz müstekreh
Kimse iğne sokmasın kazmanın hızmasına
İner çıkar sürekli, bizim asansörümüz
Halatı kopar bazen, sabır, finansörümüz
Kim ağır çeker kim kof, anlatır sensörümüz
Kimse abdest dökmesin kazmanın hızmasına
Tek serveti dünyada o burnu, büyüttüğü
Çıldırır beğenmezsen, vakidir üşüttüğü
Bir de taktığı halka, hurdacıdan üttüğü
Sakın kimse çökmesin, kazmanın hızmasına
