Tutup çıkardı maskelerini.
Yarası kabuk bağlamazdı
Bunca maskeyle biliyordu.
Çırılçıplak bir benliği
İle iki sigarası kalmıştı
Elinde dert ortağı.
İnsanlar boyalı yüzlere
Sahte gülücüklere alışıktı.
O ise gölgesiz gözlere hasretti.
Şimdiye dek ne kadar kendi olabilmişti?
Kaç kez gece sahilde
İhtişamlı yıldızlar altında dans edip
Şarkı söyleyebilmişti mesela?
Kim ne der demeden...
Ah bu 'kim ne derler' boğuyor benliğimizi.
Sonra girdaplara sürükleniyoruz birer birer.
Özüne ulaştın mı hiç, bir kitap sayfası gibi
Ya da kaptanı olabildin mi hayatının,
Yoksa gemin rotasız mıydı,
Rüzgarlar mı savurdu seni?
Kaç dostuna haykırabildin aslında kim'liğini,
Tanınmayı mı bekledin hep?
Kafalarındaki kafeslere göre mi
Oynadın yoksa rollerini?
Aydınlığı karanlığıyla bu benim, diyebildin mi?
Yaşam kısa, an değerli.
Öyleyse yılgın rüzğarlara bırakma kendini.
Deli boranlarını gizleme kendinden dahi.
Yaşın ilerliyor düşünme,
Son nefesine dek
İçine çek yaşamın derin kokusunu.
Anla artık aslında hayat, senden
Ve baktığın yerden görünür.
(
Kendin Olmak başlıklı yazı
Aşkperest Nesrin Özdemir tarafından
23.04.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
