Sarkar Tepeden

çivit mavisine mi benzer

senin yalnızlığın

arapsaçından karışık oysa

kıvrılmış iç içine

sarkar yinelenir tepeden

yeşil yaprağında

ulu çınarın gölgesi

buz gibi esintili serin

kökü derinlerde

sarkar kozaları tepeden

insan insanı hayınca

nasıl öldürebiliyor

kalem tutacak elleri

niçin tetiğe basıyor

sarkar namluları tepeden

yürekler kanıyorken

bir yanım yanar

bir yanım buz kesiğiyle donar

serçeler terk ederken bahçeyi

yarına sözleşmiş gibi

doluşurlar sabaha

yüreğinin kömür karası

sarkar dumanıyla tepeden