Miras

Yorgunum demeye hakkım yokmuş gibi hissediyorum. Halbuki insan uzanırken bile yorulabilir o sıcacık yatağında. Boğulabilir düşüncelerinden aklı karmakarışıksa. Çok üzgün olabilir çok sevdiği birini kaybetmediği halde. Çok üzgün olabilir kendini kaybettiğine…

Hakkım yokmuş gibi hissediyorum şikayet etmeye. Halbuki insan şikayet edebilir sıcacık evinde dışarda üşüyen insanlarla kendini kıyaslamadan.

Korkuyorum 48 yaşımda, annem gibi karamsar olmaktan.

Korkuyorum 50 yaşımda, babam gibi kanepede sabahlamaktan.

Biliyorum şu an haklarında düşündüğüm her bir kötü özelliğin bir gün benim bedenimde de vuku bulacak olduğunu. 

Biliyorum onların çocuğu olarak anılarak başladığım bu hayatı, onların kişiliklerinin ortalamasıyla sonlandıracağımı.

Aynaya bakıyorum arada. Anneme benziyorum gözlerim kıpkırmızı ağlarken.

Babama benziyorum öfkeden deliye dönmüş, burun deliklerim büyümüşken.

Fark ediyorum bazen; annemin insanı küçümseyen, alay eden bakışlarıyla insanları küçümsediğimi. Üstelik bu bakıştan nefret ettiğim halde.

Fark ediyorum bazen; babamın karşısındakinden tiksinen bakışıyla insanlardan tiksindiğimi. Üstelik bu bakıştan en nefret eden kişi ben olduğum halde…

Özlüyorum bazen, bunların hiçbirine henüz sahip olmamış o çocuğu özlüyorum.