Zerefşan

bir fotoğraf karesinde dudak dudağa gelen

birbirine yabancı iki sevgilini

şehrin kalabalığında karşılaşması gibi korkunç

ve yağmur yağması gibi temmuz ortasında

güneş tepeden bakarken hararetle

dağılırken kızarmış nar çiçekleri

anılar kement olup düğümlerken boğazı

gel

I.

yaprak hışırtısıyla ürperiyor kaburgalarım

uykularım parçalanıyor kaybedip gizini

gecenin kalbini delen dengbej iniltileriyle

seyrini yitiriyor ömrüm titrek mum alevinde

daha kaç gece yitireceğim yokluğunla

parça parça edip yüzümü

II.

beyaz tülbentlerinden hasret dökülen

gözü yaşlı annelerin çığlığıyla gel

tuzu ol kabuk tutmaz yaramın

karışsın sızılarım karanlığına şehrin

Afrika sıcağı kalbinle

III.

zerefşanım

kaybolup yağmurlu dudaklarında ölümün

tılsımını kaybeden şarkılarla

gök salıncağında süzülen kuşların sesiyle

gel kollarım çürümeden

haki gök yağmurlarıyla ıslanan saçlarınla 

yüreğinden yüreğime 'merhaba'  de

Barış Çiçek