Omuzumda ki Yabancı

Yanımda oturan yabancı uyukluyor. 
Vücudu gevşemiş, başı omzumda. 
Ne kadar çaresiz; 
kendi uykusunda kaybolmuş.

Yan tarafta 
elleri gümüş rengi saçlara bulanmış biri var. 
Hafif rüzgâr ceketinin içine işlemiş; 
şarkı da kesmiyor gibi…

Muavinin gözlerinin 
kenarında ince kırışıklıklar var. 
Gülümsese, 
dar bakışlarının etrafında çoğalacaklar. 

Evde 
daha rahat hissedebilirdi kendini.

Önümdeki çoktan uyumuş 
ya da uyuyor gibi, emin değilim. 
Dizlerini çekip 
başını sol omzuna yaslayabilirdi.

Çocuk yüzünü cama dayamış. 
Sarkık dudakları titriyor; 
sanki annesi saçını tarıyormuş gibi. 
Aklı yıldızlarda değil, 
belki oyuncaklarında.... 

Kadın başını adamın omzuna koymuş. 
Buna kaç şiir yazılır… 
yoruma kapalı bir şiir; 
sadece kalp bırakılır sayfaya.

Şoförün sesi, 
grileşmiş bir saç teli gibi mi, 
yoksa yıpranmış yakasının izi gibi mi; 
solmuş gömleğine sinmiş bir yorgunluk…

Ben mi, 
düşünenlerin yerine mi koyuyorum kendimi? 
Seni düşünmeye, 

bir mola yeri bu yolculuk; 

Gözlerimde uyku yok,
kalbim dinlensin…

Gözlerin içimde demlensin