Gitmeliyim

Gitmeliyim

Gitmeliyim artık…
Gönlüme hüznü fısıldayan sen,
İçimde kapanmayan bir yara oldun.

Ben, seni severken
Kendinden vazgeçenlerden oldum.

Bir gün değerimi anlayacaksın,
Ama o gün geldiğinde ben,
Umutsuzluğun küllerine karışmış olacağım.

Sesimi bir daha duyamayacaksın,
Hasretle sana bakan gözlerimi göremeyeceksin.
Ellerimin sıcaklığı değmeyecek tenine,
Kalbimin sana atan sesi dokunmayacak yüreğine.

Delicesine seven gönlüm,
Yâr sevgisiyle taşan yüreğim…

Bir bulut olup  yükselsem göğe
Sessizce yağmur olup yağsam gönlüne.
Bir damla sevda bıraksam içine,
Belki o zaman anlarsın beni.

Belki bir gece ansızın,
Adımı karanlıkta fısıldarsın.
Belki yokluğum çöker üzerine,
Geç kalınmış bir pişmanlık gibi.

Ben seni bir ömür sevdim…
Karşılık beklemeden,
Bir gün biteceğini düşünmeden.

Çok sevdim seni be adam…
Ne sensiz yaşayabildim,
Ne de senden vazgeçebildim.

Bu yürek beklemekten yoruldu,
Umutlarım yalnız gecelerde kayboldu.

Sevdam içimde sessizce öldü,
Sense başka hayatlara karışıp gittin.

Sensiz yarınlarım eksik kaldı,
Geceler içimde derin bir boşluğa dönüştü.

Ben her gün biraz daha tükenirken,
Sen benden habersiz uzaklaştın.

Yüreğimde kapanmayan yaralarla,
Kırılmış hayallerimle
Yapayalnız kaldım.

Ama yine de
Seni sevmekten vazgeçemedim.

Gitmeliyim artık…
Belki bir gün anka kuşu gibi
Küllerimden yeniden doğarım.

Acılarımı geride bırakıp,
Seni kalbimin en derinine gömerim.

Ve bir gün…
Kaybettiğim kendimi bulup,
Kendi içimde yeniden yaşarım…