Başkan Bize Gol Attı

Bütün mesleklerde fedakârlık önemlidir ama bizim meslekte bir tık daha fazladır diyebilirim. Çünkü işiniz bitse bile dışarı çıkıp kasıla kasıla çay-kahve içip sohbet keyfi yapamıyorsunuz. “Her an birisi gelip bir şey isteyecekmiş gibi” hissediyoruz. Ocaklar açık mı kaldı, fırındaki malzemeler pişti mi, lambalar ve musluklar açık mı unutuldu, yerler pis mi bırakıldı, kırılan dökülen bardak çanak  oldu mu diye aklımız hep mutfakta kalır.

Dün işleri tam bitirdik, molaya çıkacağımız vakitti ki panik dolu anlar yaşadık. Mutfağa fare, yılan, akrep falan girmedi yani ama bunlar girseydi belki bu kadar curcuna yaşamazdık.

Bir siyasi partinin genel başkanı akşam yemeğine gelip üç dört gün otelde konaklayacakmış. On kişilik yemek hazırlamız istendi. Ustamla beraber kolları sıvadık. “Şu lazım, şu yapılacak, şöyle sunum yapacağız” diye istişare edip bir yandan çorbasını yaparken diğer yandan tabaklarını hazırlıyorduk. Garson arkadaşlar masasını güzelce süslemiş, şefleri gidip gelip kontrol ediyor, durmadan talimat veriyordu.

Ramazan Usta:  

“Kameraların olmadığı yerde yiyeceklermiş" deyince dayanamadım:  

“Ne yediğini milletin görmesini istemiyor ama Allah görüyor. Güya meydanlarda ‘Benim halkım açlık sınırında’ diye nutuk atıyor,” dedim. Ustam da gülüşleriyle bana eşlik etti.

Haldır huldur çalışırken ustabaşı aradı:  

“Acele etmeyin, açılıştaymış, saat yirmi gibi tesise gelecek.”  

İçimiz ferahlamıştı. Derin bir nefes aldık, tezgâhlarımızı silip bıçaklarımızı yıkadıktan sonra yerlerine koyduk.

Aşağıya malzeme bırakmaya inmiştim. Asansörle yukarı çıktığımda Ramazan Usta yüzünü ekşitip dedi ki:  

“Yemek iptal olmuş. Parti başkanı artık konaklamayacakmış. Toplayalım öteberilerimizi, gidelim.”

Başkan bize gol attı yani… Kimlere atmıyorlar ki ...