Oralı Olmayan Hemşehrim

      Bilişim çağının getirdiği kolaylıklar yanında toplumlardan alıp götürdükleri de vardır. Görsel ve işitsel basının para kazanma amaçlı yayın anlayışı , programların izlenme kaygısı eğitim ve kültür amaçlı programların azlığına sebep oluyor.Programların içeriği boş, izleyicilerin nefsi yönüne hitap eden tarzda yapılıyor. Tabiî ki bütün yayınları bu şekilde değerlendirmek doğru değil; ancak çoğunluğun üzerinden konuşacak olursak tespitlerin doğruluğu aşikardır.

    Bilişim çağı denen bu çağda övünç kaynağımız olan gelenek ve göreneklerimiz de bu rüzgarın önünde savrulup gittiğine seyirci oluyoruz. İnsanlarımız arasındaki manevi bağlarımızın yerini çıkar ilişkilerinin almaya başladığını görüyoruz. Toplumumuzda bilge ve tecrübeli insanlara gösterilen hürmetin , ilme verilen kıymetin yok olduğu bu zamanlarda benim insanlarımın., hemşehirlilerimin bu değere sahip çıktığına şahit olmak beni ziyadesiyle gururlandırdı.

Buna vesile olan olayı anlatmadan evvel bir hikaye anlatmak istiyorum.

“Tıp fakültesini yeni bitirmiş pratisyen hekim olarak ilk görev yaptığım yere , Konya’ya bağlı bir beldenin sağlık ocağına gitmiştim. Gençtim, bekardım. Küçük bir beldeydi gittiğim yer. İlk gece bir eve konuk olmuştum. Tren istasyonunun hemen yananda bir evdi. Akşam yemeğinden sonra çaylarımız gelmiş, sohbetler edilmişti. Üzerimde yol yorgunluğu vardı, geldiğim yerin yabancılığı vardı. Saatler ilerliyor, ağır bir uyku beni içine çekiyordu. Ev sahibine bir şey diyemiyordum. Saatler epey ilerledi ama yine de bir hareket yoktu. Evin büyüğü olan Hacı anneye sıkılarak sordum:

-“ Anneciğim, sizin burulurda kaçta yatılıyor?”

Hacıanne, “Evladım az sonra tren gelecek , onu bekliyoruz.” dedi.

Merak ettim, tekrar sordum:

“ Trenden sizin bir yakınınız mı inecek?”

Hacıannenin yanıtı inanılacak gibi değildi:

“ Hayır evladım, beklediğimiz trende bir tanıdığımız yok; ancak burası uzak bir yer. Trenden buraların yabancısı birileri inebilir. Bu saatte,yakınlarda ışığı yanan bir ev bulamazsa sokakta kalır. Buraların yabancısı biri geldiğinde , ışığı yanan bir ev bulsun diye bekliyoruz.
( Prof. Dr. Saffet SOLAK)

Görev yaptığım yerlerden birinde bir arkadaşımla telefonda konuşurken okuluna hemşehirim olan bir branştaşımın atandığını benimle de tanışmak istediğini söyledi. Ben de müsait bir zamanımda tanışmak için ziyaretine gittim. Kazancı ile ilgili anılarını askerlik anısı dinler gibi anılarını uzun uzun dinledim. O anlatırken bende tanıyabilmek için sürekli onu süzüyordum. Bir ara sözünün arasına girerek , Kazancıda kimlerden olduğunu sordum. Yüzüme bakıp gülümsedi .

“ Ben Kazancılı değilim, orada görev yaptım.”  

Ben şaşırmış bir halde,

“Hemşeriyiz” demiştin?

Ben Kazancıyı Kazancılı kadar seviyorum. dedi.

Sonra bir gün ziyaretine gittiğimde mazeret tayini ile gittiğini öğrendim.

Oralara gelen yabancılara oraları oralı kadar sevdiren sizlere teşekkür ederim.