Sürgün

Kalemde sitem var, fırçamda hüzün, 

Ne zaman bitecek benim hasretim? 

Boyadığım patikalar köyümün, 

Bitmedi gitti ne yazık gurbetim.

Düşümü resmetsem tualim almaz

Gözlerim dalıyor ayaklar varmaz

Burada çiçekler rengarenk açmaz, 

Bir meçhule döndü benim hayatım.

Mevsimsiz geçiyor aylar seneler, 

Bilmem nasıl mutlu oluyor eller? 

Ne fırça ne kelime derdi gizler, 

Gurbette tükendi benim gençliğim.

Ne yeşili yeşil, ne göğü mavi, 

Geceler bulanık, yıldızlar kavi. 

İnsanlar bir tuhaf, çoğu yabani, 

Çağırır resimden benim cennetim.

Bir gün elbet biter bu uzun sürgün, 

Fırçayı, kalemi bıraktığım gün. 

Sılaya döndüğüm o kutlu düğün, 

Toprağa kavuşur benim bedenim...

,

Mustafa yaman

18 mayıs 2026